ΣΤΟ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ

Αχ, συ Πατρίδα,
που μας πληγώνεις
και μας σκοτώνεις,
πώς το μπορείς
να λες ακόμα
τα ίδια λόγια
και μοιρολόγια
κάθε λογής!

Ξεχνάς ποιά είσαι,
χαμένη τρέχεις,
σαν να μην έχης
προορισμό
κι όλο αγκαλιάζεις
νέους τυράννους,
ψεύτες και πλάνους
ένα σωρό.

Χρυσά στολίδια
σέρνεις μαζί σου,
λάμψης δική σου
από παλιά,
μα τα παιδιά σου,
αποδιωγμένα,
στέλνεις σε ξένα
χέρια μακρυά...

Δόλιους φίλους
μη τους πιστεύης
μη ζητιανεύης
οίκτο ρηχό.
Ζήτα στο φως σου
τη δύναμή σου
κι αναγεννήσου.
Σε αγαπώ.